Diminuendo

Nutka po nutce, taki utwór, raz dłuższa, raz krótsza, z pauzą pomiędzy lub bez, całość żwawa, rytmiczna. I co? I rzeczywistość zwalania o kilkadziesiąt procent, potem przystaje, by ruszyć w przeciwnym kierunku. Trzymam w dłoni mikrą rączkę. Warkocze mojej córki delikatnie falują na schodach szkoły muzycznej, a potężny dzwonek ryczy pod gabinetem dyrektora. To pierwszy dzień szkoły. Tłumy dzieci, tłumy rodziców, jedni szukają klasy, drudzy szafki na ubranie, inni dopiero muszą dopytać, zanim w ogólne zaczną szukać.

Nutki przy nutkach, legatem grane, potem staccatem, potem znów legatem, crescendo, na końcu forte. Jeszcze kilka miesięcy temu w pełnym zagubieniu odprowadzałem córkę na pierwsze zajęcia, a dziś wchodzę do auli na sto osób, by wysłuchać koncertu na zakończenie pierwszej klasy. I co? I znów mikra rączka, która coraz rzadziej sięga po moją dłoń, stres, poruszenie, i ta niczym nie zmącona myśl, że niby tak niewiele brakuje, by znów przez chwilę być takim gówniarzem sprzed lat.

Natka za nutką, każda po wielokroć ćwiczona, dopieszczana, stawiana za wzór albo do kąta, z zawijasem lub po prostu owalna, w szeregu lub całkiem samotna. Wszystko ułożone w dwa utwory, które ktoś ocenia wysoko, coś notuje. I co? I diminuendo. Idealny świat zamknięty w małym pudełeczku, który otacza chaos, nieład, a czasem nieopisany ból. Teraz piano, pianissimo. Cisza.
- Mamusiu, bo ja już chyba wiem, dlaczego tak strasznie bałaganię...
- Tak, kochanie?
- Bo wiesz, ja mam za dużą wyobraźnię.
- Taaak?...
- No i wyobrażam sobie, że w za dużo rzeczy mogę się bawić.


25 komentarzy:

  1. Dziękuje za wspomnienia ja też kiedyś tak występowałam brawa dla córci :D Tatuś może być dumy

    OdpowiedzUsuń
  2. Wyobraźnia idzie z nami przez całe życie:) Mam wrażenie, że im u dziecka większa. Tym lepiej rokuje dla niego na przyszłość:)
    Sprawdzone na własnym organizmie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wyobraźnie nie zna granic :)) A ta dziecięca nie ma ograniczeń - nie tylko racjonalnych :)))

      Usuń
  3. Dzieci wiedzą lepiej i... to jest prawda. Nam po prostu nie starcza wyobraźni, by to wszystko zrozumieć i ogarnąć.

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie wiem, czy lepiej, ale nie myślą schematami :)))

    OdpowiedzUsuń
  5. Trudne życie przed młodą pianistką... ale talenty zazwyczaj okupione są cieżką pracą. Pozdrawiam ciepło :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. E tam, na razie ciężko ją zgonić do grania :))) Pozdrawiam :)))

      Usuń
    2. Kiedyś doceni Wasze starania :)

      Usuń
  6. Gratulacje !!!

    Już widzę tę niechęć do gam. Ten trud i mobilizację:)


    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gamy zmorą generalnie :))) A procentują potem :)))

      Usuń
  7. Trzymam kciuki za dalszy rozwój muzyczny córeczki ;-)

    OdpowiedzUsuń
  8. jestem tego zdania co Margarithes, powodzenia;

    OdpowiedzUsuń
  9. witaj! dopiero dzisiaj wszedłem na twojego bloga... żałuję, że tak późno, bo pięknie piszesz o ważnych sprawach.
    moja córa też uczy się grać na fortepianie. metodą suzuki. jako taki dodatek do edukacji ;-) ale robi to pięknie i na dodatek ma z tego frajdę! pozdrowienia dla młodej pianistki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za miły wpis - myślę, że nie przestanę pisać, ale czasem trzeba nabrać sił :)

      Usuń
  10. Witaj!
    Jestem u Ciebie po raz pierwszy i nie ostatni. Przyjemnie się czyta, gdy pisze mężczyzna- tata:)
    A córka z wyobraźnią, to skarb:)
    Pozdrawiam Was serdecznie:)

    OdpowiedzUsuń